Een Travellerspoint blog

Cuenca, Loja en Vilacabamba

Koloniale parels en relaxtime


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Na een weekje aan de Pacifique was het tijd om terug de Andes in te trekken.
Het is ongelooflijk hoe je op een dag tijd verschillende klimaten kan doorkruisen en de zichten onderweg waren adembenemend. (bergen, meren, lama's, teveel om op te noemen)
Na vele uren buszitten lag Cuenca als eerste op mijn weg. Een prachtige koloniale stad met kerken die (naar mijn mening) veel mooier (soberder) waren dan die in Quito. Ook de straten en de parken droegen bij tot al die pracht. Op een halve dag was de hele stad echter wel gezien, wat leidde tot de belangrijke dingen des leven... Kapper en pedicure.
's Avonds stootten we geheel onverwachts op de 'Maria del transito' viering. Dansen in klederdracht, mini hete luchtballons (die ervoor zorgden dat de hele lucht precies vol dwaallichtjes hing) en vuurwerk.
Gisteren stond Loja op het programma. Een klein, gezellig stadje langs een rivier, met prijzenwinnende parken. Loja op zondag... een spookstad... tot ik het dichtsbijzijnde park gevonden had, waar de gehele populatie rondhing.
Ondertussen ben ik aangekomen in Vilacabamba. Het dorp met de reputatie van de oudste inwoners van Ecuador. Als je hier bent, begrijp je ook waarom. (Ondanks het feit dat we net een begrafenisstoet voorbij zagen komen) 'Relax' is absoluut de instelling hier.

Geplaatst door HeleenB 14:05 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (0)

Baños en Puerta Lopez

Zoals de naam het zelf al zegt... badtijd, en whalewatching.


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Heerlijke thermische baden, geweldige houten dozen waar alleen uw hoofd nog uitsteekt bij wijze van Turks stoombad en waarschijnlijk nog veel meer verwennerijen.
Baños is een vreemd stadje. Overdag een rustig toeristenstadje, `s avonds neontown. Zelfs de kerk baadde in een paars neonlicht... een zeer bizarre bedoening, maar ook de ideale uitvalsbasis om te gaan mountainbiken. De 61 km lange tocht naar Puyo was een beetje te hoog gegrepen voor onze benen, maar we zijn toch wel redelijk ver geraakt. Een geweldig systeem trouwens... Als je geen zin meer hebt om verder te fietsen, ga je gewoon aan de juiste kant van de weg staan en de bus pikt u wel op, met fiets en al. De route zelf leidde ons langs tientallen watervallen (in allerlei vormen en maten); soms moesten we er zelfs onderdoor fietsen.

Ondertussen heb ik de bergen achter mij gelaten en ben ik aan de kust.
Ik waan mij al de hele dag in Finding Nemo land. Geen clownvissen, maar honderden pelikanen die boven de vissersboten zwermen. Krabben die tikkertje spelen op het strand en wanneer je ook maar een stap te dicht in hun buurt komt vlotjes overgaan tot verstoppertje. Een occassioneel opblaasvisje (weliswaar dood) op het strand.
En natuurlijk de walvissen. Puerta Lopez is de ideale uitvalbasis om van juni tot en met september walvissen te spotten en dat heb ik deze voormiddag dan ook gedaan. Een ongelooflijke ervaring. Puerta Lopez straalt ook rust uit. Ik denk dat ik mijn handdoekje dan ook eventjes op het strand ga uitspreiden.

Geplaatst door HeleenB 15:12 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (0)

Cotopaxi en zijn/haar Secret Garden

Een beetje hemel op aarde.


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

De afgelopen dagen heb ik rondgehangen in de Secret Garden Cotopaxi; een zalig hostel met heerlijk eten, gezellige slaapkamers (met kachel in het midden - deed een beetje aan Mongolie denken) en het meest adembenemende zicht; namelijk de top van Cotopaxi.
Voornaamste doel van deze uitstap: de gletsjer (hoogte 5000m) bereiken van deze toch wel redelijk actieve vulkaan.
De beklimming zelf was een hele uitdaging. Geen gemakkelijke weg, maar een mengeling van zand en stenen, steil omhoog, waardoor je bij iedere stap die je zette minstens voor de helft terugschoof. Voeg daarbij dan nog de hoogte en je begrijpt dat ik meermaals op mijn adem heb getrapt.
Het zicht aan de gletsjer maakte deze uitstap echter absoluut de moeite waard.
De trip naar en vooral terug van Cotopaxi was een ander paar mouwen. Op de heenweg viel onze auto in panne. Mijn ontgoocheling was enorm groot toen het McGyvergehalte van onze chauffeur (een must bij aftandse wagens) volledig bleek te ontbreken. We zijn dan maar beginnen wandelen in afwachting van een nieuw vervoermiddel dat ons onderweg oppikte en naar de voet van de beklimming bracht.
Na de klim bleek dat er helemaal geen auto was om ons terug naar de Secret Garden te brengen, dus besloot de ´gids´ dat we maar moesten gaan wandelen. Onze zeer sympathieke gids besloot dan ook nog de weg af te snijden, waardoor we hem volledig kwijt waren. Onze oplossing: liften... Op zich geen slecht idee, ware het niet dat het Cotopaxi Nationaal Park meer dan 1 ingang heeft en we dus ergens terecht kwamen waar we absoluut niet moesten zijn. Gelukkig bestaan er telefoons en vriendelijke Ecuadorianen en had ik het telefoonnummer van de Secret Garden in Quito bij me, zodat we uiteindelijk toch nog terug geraakten waar we moesten zijn.

En dan nu een verhaaltje dat niemand gaat geloven...
In de Secret Garden waren vier honden, de braafste beesten die ik ooit heb gezien en Mash heeft herhaaldelijk op mijn schoot liggen slapen. Moest mijn camera binnen handbereik geweest zijn, had ik er zeker een foto van laten trekken, maar als iemand mijn woorden in twijfel trekt kan ik eventueel wel enkele mensen laten getuigen.

Geplaatst door HeleenB 15:07 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (2)

Quilotoa en Mindo

Oases van rust en natuurpracht.


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Na 11 uur Spaanse les en een redelijk zittend gat in Quito, werd het wel eens tijd om de beentjes te strekken. Zondag stond La Laguna Quilotoa op het programma. Een prachtig vulkanisch kratermeer. Onze gids liet ons trouwens achteruit wandelen tot aan de rand van de krater, zodat we in een oogopslag dit natuurwonder konden aanschouwen. De tocht naar beneden was geweldig. 'k Heb meermaals de zandbak uit mijn schoenen moeten verwijderen. Bovenaan de krater hadden we allemaal nog nieuwe mutsen en handschoenen nodig, maar hoe meer we daalden, hoe meer laagjes uitgeschoten werden. Een aanzienlijk temperatuurverschil!
Om terug naar boven te geraken, heb ik mij op een paardje genesteld (kwestie van de bleinen te laten genezen - en neen, ik had zelf ook niet gedacht dat ze mij hier de eerste week al op een paard zouden krijgen).

Maandag ben ik met mijn drie Canadese vriendinnen naar Mindo getrokken. Een dorpje van 1 straat groot (met hier en daar een zijstraatje); een oase van rust. Van op ons terras (in onze hangmatten) konden we tientallen kolibries aanschouwen. Ook de vlindertuin was meer dan de moeite waard. Nog nooit heb ik zo`n grote en prachtige vlinders gezien. Dinsdag zijn we achterin een pick-up truck naar la tarabita getrokken. (een bak die aan een katrol hangt over een 152 meter hoog ravijn). Aan de andere kant konden we dan een prachtige wandeling maken door het regenwoud langs verschillende watervallen.

Sinds gisteravond ben ik terug in Quito. Morgen krijg ik mijn laatste 4 uur Spaanse les en dan zitten mijn 20 uur erop en kan ik verder op avontuur.

Geplaatst door HeleenB 14:13 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (2)

Quito

Een bruisende stad...

Na amper vier dagen, 8 uur Spaanse les en veel luieren heb ik nog niet bijster veel te vertellen, maar ik kan jullie wel al meegeven dat Quito mij ontzettend bevalt.

Quito, een vreemde stad, die ooit heel klein begonnen is, met als resultaat een prachtige oude stad, waar je geen drie stappen kan zetten zonder over een kerk of museum te vallen, is ondertussen uitgegroeid tot een mega-mastodont.

De mensen weten hier zelf niet heel goed welk seizoen het is, of hoe ze zich erop moeten kleden. Spaghettibandjes, shorten, lange broeken en dikke winterjassen lopen hier dan ook perfect hand in hand over straat.

Gisteren bracht el teleférico me naar de hoogste berg van de stad (4500m), waarvan het uitzicht op Quito prachtig is. Je ziet vliegtuigen landen midden in de stad, je staat hoger dan heel wat wolken; ronduit fantastisch.
De wandeling naar de top was prachtig (heb de top niet gehaald wegens bleinvorming) en soms had ik het gevoel alleen op de wereld te zijn; niemand te zien, niemand te horen. Tot... 2 schattige Ecuadoriaanse kindjes mij passeerden met een radiootje waarop (de man wordt werkelijk overal gemist) muziek van Dé Michael te horen was.
Laat ons eerlijk wezen, dit tafereel was absoluut volstrekt belachelijk, maar o zo shattig.

Geplaatst door HeleenB 9:25 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (0)

(Berichten 36 - 40 uit 41) « Pagina .. 3 4 5 6 7 [8] 9 »