Een Travellerspoint blog

Cañon del Colca

Thuisbasis van de condor...


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

... en gewoon een staaltje prachtige natuur.
Ik ben samen met mijn dormroomgenoten (Marie, Jens en Wouter) op 3-daagse trektocht geweest.
Vroeg opstaan was deze keer een understatement, want we werden opgepikt om 3 uur 's nachts voor een busrit van ongeveer 6 uur.
Rond 9 uur waren we dan aan de mirador; de plaats om condors te spotten; overvol toeristen dus, want iedereen geraakt wel tot daar. Verder in de cañon was het eigenlijk ontzettend rustig.
De colca cañon is een van de diepste cañons ter wereld, veel dieper dan The Grand Canon.
De eerste dag zijn we 's middags (waarom niet wandelen op het heetst van de dag...) vertrokken voor een serieuze wandeling naar een klein dorpje aan de andere kant van de cañon. Die kant is trouwens alleen maar bereikbaar te voet. De mensen daar moeten dus altijd met ezels en muildieren naar de andere kant trekken om zich van voedselvoorraden te voorzien.
We zijn aangekomen in onze slaapplaats toen het al donker was; na ongeveer 6,5 uur trekken.
Het was geweldig om te ontwaken en te ontbijten in zo'n omgeving.
Na onze banen/chocolade pannenkoeken stond er een wandeling van ongeveer 3 uur op het programma naar de oasis. De naam spreekt voor zich. Een prachtig plaatsje vol zwembaden die voorzien werden van water door een waterval.
Nadat we daar de middag doorgebracht hadden, stond de klim uit de cañon op het programma. Ik moet echter toegeven dat ik nog nooit zo blij ben geweest dat er een mogelijkheid was om op de rug van een beest (een muildier deze keer) te kruipen.
Onze trektocht door de cañon hebben we 's avonds uitgebreid gevierd met cocktails.
De laatste dag van de trek was verschrikkelijk saai en bestond voornamelijk uit buszitten in een bus waar de temperatuur opklom tot 37 graden.
Ondertussen ben ik terug in Arequipa, maar daarover meer de volgende keer.

Geplaatst door HeleenB 11:55 Gearchiveerd in Peru Reacties (0)

Pisco en Nazca

Waw...

Ik heb het noorden van Peru achter me gelaten en bevind me nu aan de zuidkust. Er is wel degelijk een reden waarom dit deel van Peru veel toeristischer is.

Gisteren heb ik vanuit Pisco 'Islas Ballestas' en 'Paracas' bezocht.
Islas Ballestas, ook wel bekend als 'The Poor Mans Galapagos' was echt indrukwekkend. De hoeveelheid vogels (en vogelstront) die op de rotsen terug te vinden waren, waren immens. Daartussen zaten dan ook nog ettelijke zeeleeuwen, pinguïns en pelikanen (toegegeven die laatste 2 zijn ook vogels, maar toch...).

In de namiddag stond het natuurreservaat Paracas op de agenda. Een prachtig stuk woestijn dat maar voor een heel klein deeltje te bezichtigen valt omdat de rest ondertussen beschermd gebied is. Een van de belangrijkste bezienswaardigheden is 'de kathedraal' een rots die 2 jaar geleden nog verbonden was met de kustlijn, maar die door de aardbeving hier enorm geleden heeft en er nu totaal anders uitziet, was nog altijd prachtig.

Ik was trouwens de hele dag in Belgisch (en Nederlands) gezelschap en het was heel raar om na anderhalve maand terug Nederlands te spreken.

Even terug over de aardbeving. Pisco, mijn uitvalsbasis om de bovengenoemde uitstappen te doen, heeft enorm geleden onder die aardbeving. Het hele dorp ligt (nog altijd!) in puin. Straten liggen volledig open en huizen zijn half afgebroken. De wederopbouw is stilletjesaan op gang aan het komen, maar zoals het daar aan toe gaat, zal dat nog wel jaren duren.

Vandaag ben ik over de Nazcalijnen gevlogen. Een onbegrijpelijk staaltje cultuur. Die lijnen waren er al eeuwen voor er vliegtuigen waren, maar ze zijn alleen maar te zien vanuit de lucht.
Het is dan ook geweldig om erover te vliegen. Als notoir kotserke moest ik mijn naam wel eer aan doen tijdens al het bochtenwerk dat het vliegtuigje (6 personen, de piloot inbegrepen) uitvoerde. Maar ondanks mijn protesterende maag heb ik alles gezien en het was echt wel de moeite waard!

Geplaatst door HeleenB 17:56 Gearchiveerd in Peru Reacties (0)

Trujillo en Lima

Het begin van de Chimu en Moche beschaving.


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Nog even terug over Pimentel - het kuststadje waar al mijn rommel gestolen werd. Om een officiële politieverklaring te krijgen moest ik daar terug naartoe. Heerlijk toch hoe de bureaucratie in mekaar zit... Mijn verklaring werd eerst opgeschreven in een dik boek en daarna uitgetyped op zo'n ouderwets typemachien uit de jaren stillekes. Ondertussen was het hele politiekorps mij aan het uitvragen over mijn leven... best wel grappig eigenlijk.

Ik ben langzaam maar zeker aan mijn tocht naar het zuiden via de Pacific begonnen.
Na Chickloya stond Trujillo op het programma. De stad had buiten casino's niet echt veel te bieden. Maar niet zo ver daarvandaan kon je Chanchan en huaca de la luna bezoeken. Twee prachtige sites die een beeld schetsten van wat ik mij had moeten voorstellen onder de grote berg zand in Tucume (Chiclayo).

Ondertussen ben ik in Lima. Een typische grootstad, veel verkeer, veel mensen, veel lawaai, ... . Maar ook prachtige koloniale gebouwen en interessante musea.
Vandaag heb ik een site bezocht net buiten de stad, vlak tegen de oceaan (Pachamaca). De ligging was indrukwekkender dan de ruïne zelf, maar het was wel de moeite.

Geplaatst door HeleenB 13:09 Gearchiveerd in Peru Reacties (1)

Chachapoyas en Chiclayo

Vergane glorie en veel nietsdoen... heerlijk!


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Ik ben ondertussen bijna twee weken in Peru. Wat kenmerkend is voor Peru (tot nu toe) is het moeilijker vinden van vervoer en vele langere afstanden af te leggen (wat niet zo verwonderlijk is als je Ecuador en Peru even bekijkt op de wereldkaart).

De eerste stad die op ons programma stond was Chachapoyas. Klein gezellig stadje waar absoluut niets te beleven viel buiten een uitstap naar Kuelap; een oude incaruïne die nogal hoog aangeschreven staat in de boekskes. Ik denk dat ik ondertussen al iets te veel van de wereld heb gezien om van deze ruïne onder de indruk te zijn en ik was zeker niet de enige. Maar er waren mooie bloemen en veel lama's en die had ik nog niet van zo dichtbij gezien.

Vanuit Chachapoyas wilden we verder trekken naar Cajamarca, maar blijkbaar rijdt de bus alleen op zondag (het was vrijdagmorgen) dus dat was niet echt een goed plan. In de plaats zijn we dan rechtstreeks naar Chicklayo getrokken. Die bus ging dezelfde dag, maar alleen 's avonds, dus hebben we ons een dagje ingeleefd in het ware Peruviaanse leven en de hele dag rondgehangen op een bankje op het centrale plein.

De nachtbus bracht ons dus naar Chiclayo, waar we ook een aantal uitstappen deden. Onder andere naar een grote berg zand waar een aantal kleuters dagen geprobeerd hadden om een grote berg te scheppen - zo leek het tenminste. Het moesten in feite grote piramides voorstellen, waar ooit een hele dynastie geleefd had, maar het vroeg toch wel heel erg veel inlevingsvermogen.
Wat wel heel interessant was, waren de site en het museum van Sipan. Een reeks graven die nog niet zo heel lang geleden ontdekt zijn en die echt wel de moeite waard waren om te bekijken.

De laatste dag die ik had met Michael, hebben we gedeeltelijk op het strand en gedeeltelijk in het politiekantoor van Pimentel doorgebracht. De zee was een weerspiegeling van de Noordzee - grijs water, donker zand, kleine golfjes... Mijn Australiër was niet echt onder de indruk...
Waarom het politiekantoor? Laten we zeggen dat ik een fototoestel (gelukkig niet mijn goed), een telefoon en wat geld (absoluut niet veel) armer ben en Michael een baseballpet. De gestolen goeden zijn dus redelijk beperkt, maar het was niet echt een aangename ervaring. De politie was anders wel geweldig. Ze hebben een ware klopjacht georganiseerd (zonder resultaat echter). Nu moet ik alleen nog aan een officieel document zien te geraken voor de verzekering.

Geplaatst door HeleenB 9:26 Gearchiveerd in Peru Reacties (0)

Ecuador - Peru

Grensovergangen, avontuur verzekerd


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Na een relaxerende dag in Vilacabamba stond alleen de uittocht uit Ecuador nog op het programma.
Een zogezegd 5 (het waren er uiteindelijk 7,5) uur durende busrit bracht ons naar Zumba. De reden waarom er 2,5 uur meer tijd nodig was, waren afbrokkelende bergen. We hebben meermaals stilgestaan omdat het zo hard geregend had de nacht ervoor, dat de halve berg naar beneden was geschoven en er serieuze graafmachines nodig waren om ons door te laten. Op een punt (na 6uur) leek het er even op dat de chauffeur nog liever achterwaarts terug de berg af zou rijden, dan verder te gaan.
Vanuit Zumba bracht een open truck met houten bankjes ons naar San Blas, de Ecuadoriaanse grensovergang. Administratieve rompslomp, maar eigenlijk een heel gemakkelijke overgang. De Peruviaanse equivalent van de rompslomp was best wel grappig, omdat ze ons van de ene plaats naar de andere en terug stuurden. Na een zeer lange rit in een taxi collectivo (lees: een taxi waar ze zoveel mogelijk mensen inproppen) kwamen we terecht in Jaen, vanwaar het Peruviaanse avontuur echt kon beginnen.

Geplaatst door HeleenB 9:59 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (1)

(Berichten 31 - 35 uit 41) « Pagina .. 2 3 4 5 6 [7] 8 9 »