Een Travellerspoint blog

Ushaia

El fin del Mundo!


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Volgens vele reizigers een stadje dat je gemakkelijk kan overslaan, maar daar moet ik hen toch in tegenspreken. Toegegeven, het is toeristisch en te duur, maar ingesloten door bergen met eeuwige sneeuw langs de ene kant en 'the Beagle Channel' langs de andere kant, heeft het een prachtige 'setting'.

Ushaia heeft dezelfde geschiedenis als Australië. Oorspronkelijk werd het alleen maar gebruikt als gevangenis en de gevangenen mochten al het vuile werk zelf opknappen. De trein del fin del mundo geeft daar een mooie weerspiegeling van. Langs de spoorbaan kan je nog altijd de 'boomstronkstompjes' zien die herinneren aan het bouwen van de spoorbaan. De trein zelf rijdt een stukje door Tierra Del Fuego (Vuurland) National Park en dan begrijp je ook waarom dit stukje van de wereld 'Vuurland' heet. De rode aarde is indrukwekkend.
Het nationaal park heeft natuurlijk veel meer te bieden dan enkel een treinritje. Ik ben er ook gaan wandelen en kanoën.

Iets buiten Ushaia ligt Estancia Harberton; ooit een klein dorpje, maar nu de 'haven' (lees aanlegsteiger) om naar het pinguïneiland te varen. Zalig om zo tussen die beestjes te kunnen rondlopen en ze hun 'zotte' kuren te zien uithalen.

Mijn laatste dag in Ushaia ben ik Michael gaan oppikken op de luchthaven. Van alle toeristen kon er natuurlijk maar één zot tussenlopen in teenslippers, short en T-shirt. Rara...
Die laatste dag zijn we dan op het Beagle Channel gaan varen, wat een mooi overzicht gaf van de hele omgeving.

Geplaatst door HeleenB 12:02 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (0)

Punta Arenas

De laatste 'grote' stad van Chili...


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

... en mijn eerste contact met de hevige Patagonische wind. Op sommige momenten is het niet zo eenvoudig om met uw twee voeten op de grond te blijven staan.

Vanuit Punta Arenas ben ik Fuerte Bulness gaan bezoeken; de oorspronkelijke nederzetting waar de Chilenen zich gevestigd hebben toen ze in de 19de eeuw dat deel van Patagonië bij Chili inlijfden. Het fort is een reconstructie (wat niet verwonderlijk is, aangezien het lijkt op een playmobile fort, maar dan in het groot en van hout).

Verder heb ik een bezoekje gebracht aan Seno Otway, een pinguïnkolonie. Heel schattig, maar het blijft toch vreemd om pinguïns in het gras te zien zitten. Het was wel de eerste keer dat ik pinguïnkuikens te zien kreeg.

De ferry bracht ons - over de straat van Maghelaen - naar Porvenir, aan de Chileense kant van Tierra Del Fuego (Vuurland), een dorpje waar absoluut niets te zien is, maar de dolfijntjes onderweg waren geweldig.

Mijn laatste uitstap vanuit Punta Arenas was naar het Pali Aike nationaal park. Pali Aike is het natuurgebied met de meeste vulkaankraters ter wereld en ze staan dan ook overal. Tussenin staan grote kuddes guanaco's (familie van de lama) en je komt er geen enkele andere toerist tegen. Het was een serieuze voorbereiding op Torres Del Paine; 7 uur wandelen over voornamelijk lavastenen en met serieuze wind. Ik was blij met de drie lagen (muts, truikap en regenjaskap) om mijn oren te beschermen.

Ondertussen ben ik aangekomen in Ushaia, maar daarover later meer.

Geplaatst door HeleenB 8:59 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (0)

De Navimag

Per boot van Puerto Montt naar Puerto Natales

4 dagen en 3 nachten varen tussen fjorden, gletsjers en op de Pacifische Oceaan bracht ons naar Patagonië.

De reis verliep heel vlot - op het stukje Pacifische oceaan na.
Na een eerste nacht goed geslapen te hebben, werd 's morgens tijdens de dagbriefing al aangekondigd, dat tegen 4 uur 's middags de meeste mensen wel zeeziek zouden zijn. En effectief... rond 4 uur zijn Fabienne en ik naar ons bed verhuisd. Als ik neerlag, had ik niet zoveel problemen, maar iets anders dan liggen ging ook niet echt. Tegen 8 uur 's avonds lag de helft van de boot in zijn bed, een kwart was aan het overgeven en dat andere kwartje had blijkbaar goede zeebenen, want die hadden nergens last van. 's Morgens lagen de flessen drank allemaal omver in de bar en de tafels van de kantine wisten ook niet meer echt hoe ze recht moesten staan, maar ondertussen zaten we terug in de stille wateren tussen bergflanken in en voelde je niets meer van het voorbije avontuur.

De derde dag was de interessantste dag. In de voormiddag werden we met kleine bootjes naar Puerto Eden gebracht, waar we een uurtje mochten rondlopen. Een schattig, klein dorpje, dat alleen maar bereikbaar is met de boot. Met andere woorden, 2 keer per week als de Navimag langsvaart (1 keer in elke richting).
Het echte hoogtepunt van de reis lag echter in de namiddag op ons te wachten; de PIO XI, de grootste gletsjer van Amerika. Prachtig! Je kon hem al van ver zien aankomen, maar als we er dan werkelijk voorlagen, was het echt genieten.

's Avonds was het dan 'amusements'avond... Lees idiote bingo voor de ouden van dagen en een fuif, waar we wijselijk voor gepast hebben aangezien de 70 plussers al aardig aan het shaken waren.

Na een rustige 3de nacht werden we 's morgens in Puerto Natales gedropt. De hoofdstad van de provincie 'La Ultima Esperanza' - 'De laatste hoop' en uitvalsbasis voor het nationaal park Torres Del Paine, maar dat staat nog later op het programma.

Geplaatst door HeleenB 8:43 Gearchiveerd in Chili Reacties (0)

Puerto Varas en Chiloé

Het laatste stukje 'region de los lagos' en een bizar eiland.


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Na een weekje Argentinië, stond er weer een grensovergang, terug naar Chili op het programma. Naar aloude traditie (ik weet niet wat dat is met grensovergangen) in de gietende regen...
Voor de allereerste keer (in Chili / Argentinië) had de bus vertraging, waardoor we (Fabienne en ik - na zo'n lange tijd is het wel eens heel fijn om met een Vlaamse op pad te zijn) pas heel laat in Puerto Montt aankwamen. Aangezien het veel te laat (en te donker) was om nog verder te trekken, zijn we pas de volgende dag naar Puerto Varas vertrokken.

Puerto Varas was een verademing ten opzichte van het drukke en toeristische Bariloche. Een klein dorpje, met alles wat je nodig hebt en heerlijk rustig.
Aangezien we ook hier een paar dagen hebben rondgehangen, konden we het verschil zien tussen bewolkte (regenachtige) dagen en zonovergoten dagen. En wat een verschil! Waar we eerst gewoon in een dorpje aan een meer zaten, zaten we de volgende dag in een dorpje aan een meer met een prachtig zicht. 3 vulkanen determineren het uitzicht op spectaculaire wijze.
Met ons gehuurd autootje zijn we tot aan de gletsjer van de Osorno (vulkaan) gereden en vervolgens naar Petrohue. Petrohue is bekend om zijn watervallen, die ontstaan door het smeltwater van de vulkanen. Waanzinnig knap!

Na Puerto Varas zijn we verder getrokken naar Chiloé, een eilandje bekend om zijn vele (en toegegeven, schattige) kerkjes (Unesco erfgoed). Voordien waren we meerdere reizigers tegengekomen die Chiloé een echte aanrader vonden, en meestal kloppen de tips wel, maar deze keer moet ik eerlijk zeggen dat ik geen flauw idee heb waarop ze gebaseerd waren.

In afwachting van ons NAVIMAG bootavontuur; 4 dagen, 3 nachten varen naar Patagonië, zijn we nog wat tijd aan het verdoen in Frutillar. Een mega-gezellig dorpje aan het meer, waar taart eten een absolute must is.

Geplaatst door HeleenB 8:42 Gearchiveerd in Chili Reacties (0)

Bariloche en El Bolson

Een weekje in Argentina


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Waar Pucon en Valdivia in Chili het bovenste laagje van het lake district vormden, beloofde de trip van Valdivia naar Bariloche (door het Nahuel Huapi nationaal park) mij nog veel meer schoons.

Bariloche zelf wordt in vele reisgidsen beschreven als een stadje met een 'postkaart' uitstraling, maar buiten een zicht op het meer had het niet veel te bieden. Het tegendeel was echter waar; hordes toeristen, reisbureaus deur na deur en gewoon echt veel te veel volk. Maar de omgeving... prachtig!
Engeland heeft ook een Lake District, maar dat is maar een heel klein broertje van dit immens gebied.

Een groot deel van het merengebied viel te overschouwen van bovenop een berg (met dank aan de ski-lift). Je kon gewoon 360 graden in het rond draaien en overal bergen en meren zien. De woeste windvlagen en de regenbogen gaven het allemaal nog een extra spectaculair tintje.

Aangezien ik in het midden van het Lake District was, kon een boottocht op het meer natuurlijk niet overgeslagen worden. Een tocht, waar de reis de bestemming was... Ongelooflijk, varen op een uitgestrekt meer, met aan weerszijden besneeuwde bergen.

Een ander staaltje prachtige natuur was El Tronador. Een vulkaan met een zwarte gletsjer. Indrukwekkend is het minste wat je ervan kan zeggen.

Na Bariloche stond El Bolson op het programma.
Een hippie stadje, waar veel reizigers ooit zijn blijven hangen, hun haar hebben laten groeien en uren in de wind stinken. Aangezien dit niet echt helemaal overeenkomt met mijn manier van leven, vond ik het stadje zelf niet echt heel boeiend, maar als uitvalsbasis voor serieuse wandeltochten kon het wel tellen.
Ons plan (we waren met zijn vieren) werd niet helemaal correct uitgevoerd. Soms is het handig om eens op de kaart te kijken als je gaat trekken... De wandeltocht bleek twee keer zo zwaar en zo hoog als degene die we van pan waren. Nadat we dan ettelijke beekjes waren overgesprongen en over omgevallen boomstammen waren geklauterd, gaf het uitzicht bovenop wel absolute voldoening.

Geplaatst door HeleenB 12:38 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (0)

(Berichten 16 - 20 uit 41) « Pagina 1 2 3 [4] 5 6 7 8 9 »