Een Travellerspoint blog

Iguazu

Las Cataratas


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

De watervallen van Iguazu zijn een streling voor het oog.
Om ten volle van hun pracht te genieten, moet je zo zowel op Braziliaans als op Argentijns grondgebied bekijken.

Voor ons stond de Braziliaanse kant als eerste op het programma.
Het was tevens een belangrijke test voor mijn nieuw paspoort. Aangezien er geen enkele stempel in dat ding terug te vinden was, was het allemaal een beetje ingewikkeld om uit Argentina te geraken, maar nadat ze mijn datum van binnenkomst teruggevonden hadden, mocht ik toch het land verlaten.

De Braziliaanse kant geeft een goed overzicht van de grootsheid van deze natuurpracht, aangezien je de watervallen van een afstand bekijkt.

Aan de Argentijnse kant beleef je de watervallen juist van dichtbij.
Verscheidene wandelroutes laten je de watervallen vanuit alle mogelijke hoeken bekijken. Ze leiden je werkelijk op, onder, of over de watervallen.
Smalle bruggen brengen je tot zeer dicht bij het donderend watergeweld en na een tijdje sta je oog in oog met de legendarische 'Garganta del Diablo' (de Duivelskeel). Hier 'voel' je de kracht van het water gewoon.

Geplaatst door HeleenB 21:40 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (0)

Salta

En omgeving...


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Redelijk dichtbij de Chileense en Boliviaanse grens ligt Salta. Een serieuse stad, met een klein historisch centrum. Het herbergt een van de mooiste pleinen van Argentinië. Zowel overdag als 's avonds is het er gezellig, maar de lichtjes in het donker geven het een extra touch.

De hele ongeving rond Salta is prachtig.
Op maar een paar kilometer afstand vind je San Lorenzo, een residentiële buurt waar je zo in eender welk huis in zou willen trekken.
Een prachtig meer (dique coral) domineert het beeld vlak onder Salta en iets meer naar het westen kan je de route volgen van de wolkentrein. De hele weg rijd je tussen mastodonten van cactussen en langs een fascinerende modderrivier.

Iets verder, ten noorden van Salta veranderen de kleuren van de omgeving. Het hele beeld wordt nu bepaald door tinten die van bruin over rood naar paars gaan en weer terug. Prachtig! Slechts af en toe vind je langs deze route een dorpje. In een van die dorpjes, Purmamarca werden we getracteerd op een naschok van de aardbeving die lelijk heeft huisgehouden in Chili. Een zeer raar en onbeschrijfelijk gevoel.
In Tilcara konden we 's avonds genieten van de carnavalsstoeten van de kindjes, die allen gekleed waren in zeer vreemde maskers.

Ten zuiden van Salta stond Cafayate op het programma. Deze streek is een wijnstreek en je ziet dan ook overal rond het dorp prachtige wijngaarden.
De echte attractie is echter de weg naar het dorp. Een kilometerslange rode rotsformatie die prachtige grillige vormen oplevert.

Geplaatst door HeleenB 5:38 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (0)

Buenos Aires

Gemengde gevoelens...


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Om een grote stad te kunnen appreciëren, heb ik altijd wat meer tijd nodig. De eerste 2 dagen vond ik Buenos Aires dan ook maar een stomme stad. (Op de romantische setting in Puerto Madero na...) Het feit dat ik oververmoeid uit Patagonië was gekomen, en mijn tas er nog maar eens werd gestolen, had er waarschijnlijk ook wel iets mee te maken...

Nadat ik Michael had ingewisseld voor mijn mama en papa, en ik een dagje platte rust had gehouden, begon ik het mooie van de stad wel in te zien.

Buenos aires is ingedeeld in verschillende buurten en elke buurt heeft zo zijn eigen typische charme.
Alle buurten lopen echter naadloos in elkaar over.
Het is dan ook tof om gewoon overal rond te lopen en mooie gebouwen en prachtige parken te ontdekken.

's Avonds licht Buenos Aires op door de prachtige verlichting in de straten en op de grote monumenten.
Puerto Madero is 'the place to be' als je romantisch wilt tafelen en je kan op vele plaatsen terecht om van een tango-show te genieten. Wat we dan ook gedaan hebben natuurlijk.

Onze voorlopig laatste dag in Buenos Aires werd gedomineerd door 'mijn verloren paspoort - crisis'.

's Morgensvroeg, om 8 uur stonden we aan de Belgische ambassade, om aan een lange queeste te beginnen.
Eerst stuurde de receptioniste ons weg onder het mom dat de ambassade pas om 9 uur openging. Toen we dan om 9 uur terugkwamen bleek dat onze oorspronkelijke informatie wel juist was...

Terwijl we zaten te wachten om geholpen te worden, had ik al zeer respectvol tegen ons papa gezegd dat de madam achter de balie (die door ons mama werd omgedoopt tot 'Moneypenny') er niet al te snugger uitzag. Jammer genoeg bleek 5 minuten later dat ik gelijk had.

De conversatie ging letterlijk als volgt:
'Moneypenny': ah, maar dat moet ge eerst gaan aangeven bij de politie.
Wij: waar is het politiekantoor?
'Moneypenny': ja, dat weet ik niet, ik woon hier ook niet eh.

Waarna wij ons dan zijn beginnen afvragen of ze misschien alle dagen over en weer naar België pendelt...

Toen we terug buiten stonden, hebben we dan de weg naar het politiebureau gevraagd aan 3 politieagenten. Ge zou toch kunnen vermoeden dat die weten waar ze werken... maar neen, nadat ze 5 minuten over ons stadsplan gebogen stonden, hebben ze zelf toegegeven dat ze het eigenlijk ook niet wisten.
Uiteindelijk bracht een taxichauffeur ons op de juiste bestemming.

En dan begon de tragedie: 'het politiebureau in Buenos Aires'.
Nadat we ons hadden aangemeld en schoon ons beurt hadden afgewacht, kwamen alle mensen die na ons binnen gekomen waren ook aan de beurt. Niet goed wetend waarom we volledig genegeerd werden (en we waren niet de enigen, er was ook nog een andere toerist) ging ik beleefd vragen wanneer we geholpen konden worden, aangezien de ambassade om 13.00 sloot. De meneer met wie ik gesproken had, beloofde me dat ik de volgende was, waarop zijn bazin hem vervolgens wegstuurde.
Nadat we er al 3 uur zaten en er ondertussen een 100tal mensen voor hadden mogen kruipen, begonnen we de situatie redelijk somber in te zien. De andere toerist had het ondertussen opgegeven (maar die had dan ook geen nieuw paspoort nodig).
De wanhoop nabij realiseerde ik mij dat smeken en tranen in de ogen in Cuba ook hun werk hadden gedaan om aan een verlenging van mijn visum te geraken. De volgende stap was dan ook een stromend tranendal, dat uiteindelijk inderdaad succesvol bleek. Zolang we wilden zeggen dat mijn paspoort kwijt was en niet gestolen en 10 pesos (2 euro) wilden betalen, bleek het allemaal niet zo moeilijk. Het was fijn geweest als ze dat 4 uur eerder hadden vermeld...
Ondertussen was natuurlijk de ambassade gesloten, maar die hadden we telefonisch op de hoogte gebracht van de problemen bij de politie en ze wilden dan wel een uitzondering maken, zodat we er 's middags toch terecht konden.

Terug in de ambassade ging alles redelijk vlot en had ik mijn voorlopig paspoort (geldig tot augustus, dus ik geraak er terug mee naar huis) binnen het uur.
De vragen die ik daarna nog aan 'Moneypenny' stelde, gingen haar petje duidelijk zwaar te boven. (Ik vraag mij af wat ge moet gestudeerd hebben om op een ambassade te mogen werken.)

Gelukkig is ondertussen alles terug in orde...

Geplaatst door HeleenB 13:00 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (0)

El Calafate en El Chalten

El Parque National del Glaciares


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Nadat de weergoden ons danig op de proef stelden in Torres del Paine, was het prachtige weer in El Calafate en El Chalten een aangename verrassing. Beide dorpen vormen toegangspoorten tot El Parque National del Glaciares. El Calafate aan de zuidkant en El Chalten aan de noordkant.

El Calafates beroemdste attractie is 'Perito Morreno' een indrukwekkende gletsjer die dagelijks aangroeit. Constant breken grote stukken ijs af om met een immens geluid in het ijskoude meer ervoor te storten. Je hoort dan ook de hele tijd gekraak en ziet effectief hele 'rots'formaties afbreken. Waanzinnig indrukwekkend.
De intens blauwe gloed die overal tussen het ijs komt piepen, en de grillige vormen maken het geheel sprookjes- en raadselachtig.

Maar niet enkel 'Perito Morreno' is de moeite. Een boottocht voert je langs verschillende gletsjers, die mekaar allemaal proberen af te troeven in schoonheid. De meest spectaculaire attractie is echter de onbereikbare gletsjer vanwege de honderden mega ijsblokken die de toegangsroute tot die gletsjer blokkeren. Als je dan weet dat maar 15% van het ijs boven het water uitkomt, dan moeten het echt wel mastodonten zijn.
Ook hier domineerde het 'blauw' het geheel. Prachtig!

Onze laatste stop in Patgonië, El Chalten, bleek een schattig klein en gezellig dorpje te zijn. El Chalten ligt letterlijk in het nationaal park en door het prachtige weer had je al vanuit het dorp een geweldig zicht op de 'Fitz Roy' en de 'Cerro Torre', twee bekende rotsformaties.
Dat bleek heel goed voor ons, want mijn heupblessure deed mij meer op een pinguïn lijken tijdens het stijgen en dalen (plat lopen gaat wonderwel goed) en Michaels maag speelde weer op (hij was al ziek voor hij naar Patagonië kwam), dus hebben we het bij één korte (3 uur) wandeling gehouden.

Ondertussen ligt Patagonië achter ons. Michael is gisteravond vanuit 'hot and sticky' Buenos Aires terug naar huis vertrokken en morgen komen ons mama en papa aan.

Geplaatst door HeleenB 7:26 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (0)

Torres Del Paine

Patagoniës trots op Chileense bodem.


Bekijk Zuid-Amerika op HeleenB's reiskaart.

Een prachtig nationaal park, met uitdagende weersomstandigheden, dat is het minste wat je van Torres Del Paine kan zeggen...
Ons plan bestond oorspronkelijk uit 4 dagen 'hiken', 3 dagen kamperen, maar daar kwam tijdens de eerste dag al verandering in. De lucht was blauw, het was T-shirt weer en alles was mooi... Vandaar dat we besloten om er 5 dagen van te maken, boven op de berg te kamperen en 's morgens, bij zonsopgang, 'de mirador' over de 'Torres' (de bekendste pieken van Torres Del Paine) te bekijken. Het weer besliste daar echter anders over... Een paar uur nadat we ons gezellig in ons tentje geïnstalleerd hadden, begon het te stortregenen. En het is niet meer gestopt. In zowat alle tenten liepen wekkers af om half 5 's morgens, maar zonder gevolg, want in de gietende regen stelt de zonsopgang toch niets voor.

Nadat we geconstateerd hadden dat onze slaapzakken maar een beetje nat waren (in vergelijking met die van vele anderen) en de tent in de gietende regen was ingepakt, zijn we in de loop van de voormiddag dan toch aan de klim naar het uitkijkpunt begonnen.

Ondertussen was het weer omgeslagen in smeltende sneeuwstormen.
Ik geloof dat de conversatie als volgt ging:
Heleen: oh crap, it's snowing :(
Michael: oh cool, its snowing! :) :)

Michael in de zevende hemel was het hoogtepunt van die klim, want buiten het bordje waarop stond 'Mirador del Torres' (en zelfs dat moest ik eerst vrij maken van een sneeuwlaag) was er niets te zien.

Na de trek terug naar beneden zijn we dan maar in een 'refugio' gaan slapen, waar we onder de douche terug warm konden worden en aan het haardvuur AL onze spullen konden drogen (inclusief de tent).

Opgekrikt na een warme nacht in een bed en zonder regen stond de derde dag de tocht langs het meer op het programma. Prachtige natuurbeelden en op zich niet zo'n zware wandeling, op de wind na. Als je niet stevig op uw voeten stond, werd je gewoon weggeblazen.
In de namiddag begon het terug te regenen en de hele 'weg' veranderde in een riviertje, dat op de meeste plaatsen nog wel wandelbaar was, maar op één plek was 'zwemmen' de enige optie. Gevolg: Michaels schoenen en kousen uit en aangezien mijn lichaamstemperatuur de voorbije dagen niet echt zo succesvol op de weersomstandigheden gereageerd had heeft hij mij erover gedragen. Tot daar ging alles nog redelijk goed.

Vlakbij onze kampplaats voor die avond begon het terug te stortregenen, te waaien en dat alles in combinatie met de nabijheid van een gletsjer, maakte mij door en door koud. Aangekomen op de kampplaats, was het afstrippen van natte kledij en droge aantrekken dan ook heel welkom.
Jammer genoeg deed dat niet genoeg voor mij. Op een bepaald moment lag ik met: dikke sokken, mijn broek, Michaels broek, een T-shirt, lange mouwen, een fleece trui en een muts in een zijden slaapzak, onder een fleecedeken in een dikke, normaal gezien hele warme slaapzak en ik bleef 'sterven' van de kou. Michaels slaapzak daar nog bovenop bleek ook niet echt te helpen... De volgende stap was al de slaapzakken weg, het 'emergency deken' (zo'n grote lap aluminiumfolie die ze altijd boven halen in de TV series) rond mij en dan terug al de lagen slaapzak. En dat scheen wel te werken. In die mate zelfs dat ik na een tijdje bijna 'gaar' was. Ondertussen was ik gelukkig wel terug warm, maar mijn rechterheup (geen flauw idee waarom, begon tijdens die hele koud/warm toestand serieus pijn te doen), vandaar dat we onze wandeltocht voor de komende dagen dan maar ingekort hebben.

Normaal gezien gingen we nog naar de Grey gletsjer, maar aangezien we nog veel gletsjers zouden zien de volgende week, en ik al mankend tot aan de boot ben gewandeld, hebben we dat maar laten passeren.
Die laatste dag was het weer echter terug zoals in het begin; stralend blauw, met een paar witte wolken (die in een razend tempo door de lucht vlogen). Die weersomstandigheden maakten de boottocht spectaculair. Alles wat we de afgelopen dagen normaal gezien moesten gezien hebben tijdens de 'hike', konden we nu zien vanop de boot en dat was absoluut de moeite waard.

Geplaatst door HeleenB 5:57 Gearchiveerd in Chili Reacties (0)

(Berichten 11 - 15 uit 41) « Pagina 1 2 [3] 4 5 6 7 8 9 »