Heleen in Zuid-Amerika

De rangschikking van de 5 Zuid-Amerikaanse landen:
1. Bolivië
2. Chili en Argentinië
4. Ecuador
5. Peru

Mijn 10 favoriete gebeurtenissen, plaatsen, bezienswaardigheden,...
Kortom: 10 dingen om nooit meer te vergeten.
Ze zijn gerangschikt in cronologische volgorde, want het is te moeilijk om ze met mekaar te vergelijken.
Hoewel mijn nummer 1 echt wel mijn nummer 1 is...

• Michael Watts (Vilacabamba - Ecuador)
• El Cañon del Colca (Arequipa - Peru)
• Geysers de El Tatio (San Pedro de Atacama - Chili)
• Rapa Nui - Easter Island (Chili)
• Torres del Paine (National Park bij Puerto Natales - Patagonië - Chili)
• Perito Moreno (gletsjer bij El Calafate - Patagonië - Argentinië)
• Las cataratas de Iguazu (Iguazu - Argentinië en Brazilië)
• Tupiza - Uyuni tour (lagunas en de zoutvlakte - Bolivië)
• De Boliviaanse fauna en flora in de jungle en de pamapa's (Rurrenebaque - Bolivië)
• Machu Pichu (Cusco - Peru)

Doorspoelmomenten (met dank aan Sofie voor de prachtige naam)

• De overval met mes en baseballbat op Pimentel Beach (Chiclayo - Peru)
• De hoogteziekte na mijn tripje naar het Lauca Nationaal Park (Chili)
• De 60 uur in transit op weg van Perth naar Santiago
• De kou in Torres del Paine
• De verloren paspoort affaire in Buenos Aires
• De freeking nachtbussen
• De grap met de verkeerde datum voor Machu Pichu
• De grap met de idioot die vergat mijn exit uit Ecuador te registreren

De sacred valley en Machu Pichu waren absoluut de moeite waard.

De trip boeken, was een ander paar mouwen. Uit pure luiaardij dacht ik een 'tour' te boeken, in plaats van alles zelf te regelen en ik werd er prompt voor gestraft ook! Onder het mom 'wat ge zelf doet, doet ge beter', had ik het beter zelf gedaan!
De troela die mijn uitstap geregeld had, had dat op de verkeerde dag gedaan en op de onmogelijkste uren...
Met als resultaat dat ik na 11 uur 's avonds een trein moest nemen om vervolgens om half 2 's nachts in een bed te kruipen om er dan 3 uur later weer uit te kruipen om op een gids te wachten, die nooit gekomen is...
En dit is maar de korte versie van het hele verhaal...

Toen ik dan in Machu Pichu aankwam, om 7 uur 's morgens, was er mist, mist en nog eens mist. Het leek echt weer een '... in de mist' dag te worden, maar toen de wolken dan toch openbroken boven de oude Inca stad... WAW... ongelooflijk mooi, en om eerlijk te zijn, die mist gaf er een extra mysterieuze dimensie aan.
Om 8 uur begon dan de rondleiding met gids en die mens kon echt wel goed vertellen.

De volgende dag stond 'the sacred valley' op het programma. De bedoeling was dat Machu Pichu de climax vormde van alle Inca ruïnes, maar aangezien 'troela' alles geregeld had, waren de dagen een beetje door mekaar gemixt. Ondanks dat heb ik ook van de sacred valley ten volle genoten.

De voorbije dagen heb ik dan gewoon wat rondgehangen in Cusco. Een heel aangename stad, met een prachtige ligging, omringd door bergen. In de stad slenter je van het ene mooie pleintje naar het andere. Allen zijn ze onderhevig aan een mengeling van inca en koloniale invloeden.

Zo, dit was mijn laatste verhaaltje...
Morgen vlieg ik van Cusco naar Lima, van Lima naar Guaquil en van Guayaquil naar Quito, waar ik een jaar geleden aan deze reis begonnen ben...

Wat je wel nog mag verwachten op deze blog: de lijstjes van mijn beste en slechtste ervaringen.

• Copacabana - Bolivië

De weg van La Paz naar Copacabana trakteerde mij al op prachtige zichten over het Titicacameer, nog voor ik in Copacabana was aangekomen.
Onderweg moesten we allemaal uit de bus omdat we anders te zwaar waren voor de 'ferry' (een groot houten vlot). Wijzelf werden in kleine bootjes gedumpt, waarvan de motor ons met veel plezier vergaste.

Copacabana zelf was supertoeristisch, maar wel op een aangename manier.
Een 2 uur durende boottocht bracht ons naar de noordkant van Isla del Sol en pikte ons daarna terug op aan de zuidkant. Al wat we dus moesten doen, was van noord naar zuid wandelen, maar ik kan u verzekeren: gene 'kattepis'. Een serieus tochtje, op een fameuse hoogte en dat nadat Rurrenebaque mijn aanpassing aan de hoogte volledig verziekt had, maar wel ongelooflijk mooi.

• Puno - Peru

Puno is de uitvalsbasis voor de drijvende dorpen. Interessant om zien, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik me een beetje in de zoo voelde. Zeker toen de dames van het dorp dat we bezochten in allerlei verschillende talen liedjes begonnen te zingen.

Ik moet wel toegeven dat deze kant van Peru mij veel meer bevalt dan de kustzone.

De Boliviaanse fauna en flora is ongelooflijk magnifiek!
Een klein vliegtuigje (maximum 16 personen) bracht mij naar Rurre... Onderweg prachtige zichten over de Cordillera Royal en het Lago Titicaca.
Plakkerige hitte en muggen; een heel verschil met de klimatologische omstandigheden in het hooggebergte.

Mijn eerste afspraak, was er eentje met de jungle. Een 6 uur durende boottocht bracht ons van Rurre naar de Chalalan lodge, midden in het Madidi nationaal park.
Een prachtige gelegen oase van rust. Vlak naast de lodge lag het Chalalan meer, waarover je prachtige panoramische zichten had vanop de miradors aan de andere kant van het meer.
De kamers hadden geen ramen, enkel muggenramen, zodat je s nachts echt kon genieten van de jungle. Aangezien we zo diep in het nationaal park zaten, hebben we ook heel wat dieren gezien, talloze soorten papegaaien en andere vogels, aapjes, geweldige kikkers, kaaimannen (alleen maar s nachts), de occassionele tarantula en een hele meute wilde zwijnen.
Maar de natuur zelf was overweldigend. Wandelende bomen (een raar gegeven, de foto s moeten later maar duidelijkheid brengen), lookbomen, en allerlei andere rare soorten.

Na de jungle stond de pampas op het programma. Een echte wereld van verschil. Van een plakkerige, vochtige hitte, gingen we plots over in een droge verschroeiende hitte. Het grootste voordeel: geen (of toch veel minder) muggen.
Aangezien de pampas veel minder dicht begroeid is, is het mogelijk om vanuit een bootje de dierenwereld te bewonderen.
Ik ben de namen van de meeste beestjes vergeten, maar om de 2 meter lag er wel een kaaiman, k heb er werkelijk honderden gezien. Verder was het een paradijs voor schildpadden, kingfishers, djabbaroos, aapjes, ...
Naar het schijnt kan je er soms ook dolfijnen spotten, maar aangezien we midden in het droge seizoen zitten, was het water jammer genoeg te laag in ons stuk rivier.

... en dus niet echt de onaangename mastodont die ik verwacht had.
Toegegeven, Sofie haar handtas werd er gestolen, maar dat droeg dan bij tot haar echte Zuid-Amerikaanse ervaring of zoiets zeker...

Buiten een mooie plaza en enkele interessante musea (wij hebben ons enkel aan het muziekinstrumentenmuseum gewaagd) bleek het voornamelijk een souveniertjesparadijs. Aangezien Sofie die dan voor mij ook nog mee naar Belgie kon nemen, was het helemaal een win-win situatie.

De meest interessante dingen bevinden zich echter een beetje buiten La Paz.

Tiwanaku, een pre-inca ruine stelde een serieus staaltje architecturale vindingrijkheid en bouwvaardigheid ten toon.

Het andere hoogtepunt was cycling The Death Road; een baan waar in het verleden ettelijke mensen uit de bocht gingen, maar sinds de opening van de nieuwe autobaan van Coroico naar La PAz, is het nu vooral een fietsersparadijs.
Het uitzicht onderweg was adembenemend.